STRONA GŁÓWNA •

STATUT •

HISTORIA SZKOŁY •

PATRON •

PLAN LEKCJI •

GRONO PEDAGOGICZNE •

DLA RODZICÓW •

SAM. UCZNIOWSKI •

PRACOWNICY •

LUBEK •

NASI SPORTOWCY •

GALERIA •

KARTKA Z ALBUMU •

 

 Liczniki na bloga

        

     

  

   PATRONEM NASZEJ SZKOŁY 

   JEST WYBITNA POLKA   

   MARIA KONOPNICKA     

 

    

      Maria Konopnicka z Wasiłowskich urodziła się 23 maja 1842 roku w Suwałkach, jako córka Józefa, prawnika, patrona trybunału cywilnego i Scholastyki z Turskich. Dzieciństwo i młodość spędziła w Kaliszu, gdzie rodzina sprowadziła się we wrześniu 1849 r. W cztery lata później umiera matka przyszłej pisarki, osierociwszy liczną gromadkę dzieci, których wychowaniem zajął się ojciec.

      W latach 1855 - 1856 Maria uczyła się na pensji sióstr sakramentek w Warszawie, gdzie poznała Elizą Pawłowską, późniejszą Orzeszkową.  Ich przyjaźń przetrwała całe życie scementowana wspólnymi zainteresowaniami literackimi.

      We wrześniu 1862 roku wyszła za mąż za Jarosława Konopnickiego - zubożałego ziemianina.   Zaraz po ślubie małżonkowie, zamieszkali w Bronowie pod Łęczycą. W czasie powstania styczniowego Jarosław służył walczącym schronieniem i pomocą.  W obawie przed represjami wraz z małżonką i synem Tadeuszem opuścił kraj, udając się do Wiednia  i Drezna.  Po powrocie do  Kraju życie Marii wypełnione było obowiązkami macierzyńskimi; miała sześcioro dzieci: Tadeusza, Stanisława, Zofię, Helenę, Jana i Laurę. Po sprzedaży zrujnowanego Bronowa w 1872 r. rodzina osiadła w dzierżawionym folwarku Gusin pod Turkiem.

      Konopnicka zadebiutowała w 1870 roku wierszem "W zimowy poranek" w "Kaliszaninie". W 1876 r. "Tygodnik Ilustrowany"  zamieścił cykl jej lirycznych wierszy „W górach”, które zostały bardzo dobrze przyjęte przez czytelników,             a Henryk Sienkiewicz wydał o nich pochlebną recenzję.

      W 1877 roku Maria Konopnicka, podejmując trudną decyzję, która zaważyła na jej dalszym życiu i losach rodziny, opuściła męża i wyjechała z dziećmi do Warszawy, gdzie mieszkała do roku 1890.  Nie mogąc wyżyć z pisania, udzielała lekcji języka i literatury polskiej - przedmiotów, których nie uczono w szkołach.

      Dość szybko jej twórczość została szeroko zauważona i doceniona.   Pisała wiersze, z powodzeniem uprawiała prozę nowelistyczną i beletryzowany reportaż. Tworzyła opowiadania o rozwiniętej fabule i rozbudowanych opisach środowisk. Zajmowała się także krytyką literacką i publicystyką społeczną. Ponadto znaczną wartość literacką posiada jej dorobek przekładowy z języka niemieckiego, francuskiego, włoskiego, angielskiego i czeskiego.

     Osobną kategorią stały się dzieła tworzone specjalnie dla dzieci: "O krasnoludkach i sierotce Marysi”, „Stefek Burczymucha".,  „Na jagody”, „O Janku Wędrowniczku”...

      Od początku poruszała ważne kwestie społeczne i polityczne... We wszystkich utworach wyrażała miłość do ziemi ojczystej, do pól, łąk i lasów.  Kochała swą ojczyznę, piękno przyrody rodzinnego kraju.  Miała czułe serce na niedolę ludzi. Buntowała się przeciwko ludzkiej krzywdzie i niesprawiedliwości. Wyrażały to nowele: "Nasza szkapa", "Miłosierdzie Gminy", "Obrazki więzienne", "Mendel Gdański". W swych utworach  takich  jak  „W piwnicznej izbie", "Wolny najmita", "Jaś nie doczekał" opisywała prawdziwy  i bolesny dla niej obraz życia w nędzy. Stworzyła obrazy z życia na poddaszach i w suterenach, pełne prawdy, przepojone miłością i współczuciem dla ludzi biednych i pokrzywdzonych.

      Używała takich pseudonimów jak: Marko, Piotr Surma, Jan Sawa, Jan Waręż. W latach 1884-1886 redagowała pismo  dla kobiet „Świt”.

      Obok uprawiania twórczości literackiej aktywnie uczestniczyła w konspiracyjnych i jawnych akcjach  społecznych. Od 1890 przebywała w kilku krajach Europy Zachodniej m.in. Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Francji, współpracując z prasą krajową, zrzeszeniami polskimi na obczyźnie, Macierzą Szkolną, komitetami pomocy dla wywłaszczonej ludności Górnego Śląska i Wielkopolski.  Współorganizowała także protest opinii światowej przeciwko prześladowaniu dzieci polskich we Wrześni (1901-1902). W latach 1905-1907 przebywała w Warszawie, organizowała pomoc dla uwięzionych przez władze carskie i ich rodzin.
     Ogłoszenie w 1908 roku "Roty". Było wyrazem jej protestu przeciw polityce germanizacyjnej Niezwykłą popularność wiersz zdobył, jako pieśń z muzyką Feliksa Nowowiejskiego, od czasu obchodu rocznicy grunwaldzkiej w 1910 roku.

      W roku 1903 Maria Konopnicka w dowód uznania z okazji jubileuszu 25-lecia twórczości otrzymała w darze od narodu dworek w Żarnowcu koło Krosna.

      8 października 1910 roku umarła we Lwowie i tam została pochowana na cmentarzu Łyczakowskim.

      Jej twórczość znalazła trwałe miejsce w literaturze polskiej oraz uzyskała szerokie uznanie społeczne. Naród polski w hołdzie, oprócz dworku w Żarnowcu, ufundował pomniki: w Suwałkach i w Warszawie. Urządzono muzea: w Suwałkach i w Żarnowcu. Nad ochroną pamiątek po pisarce czuwa Towarzystwo im. M. Konopnickiej założone w 1958 r., które inicjuje działania popularyzatorskie i badawcze.